CASE #041 | Job Hunting Then And Now

I’m back to being unemployed. After more than a decade of working it was a breath of fresh air for me.

Imagine?

Hindi na ako nagmamadali sa umaga. Hindi na ako kailangang makipagdigma sa MRT. Hindi na kailangang bumiyahe kahit bumabaha at bumabagyo. Hindi na kailangan makipag-marathon para maabutan lang ang grace period sa biometrics.

Chill na lang. Kumain at magkape sa oras na trip mo. Magpalit ng routine every day. Hindi na rin kailangan maligo every day! (Yuck!) Hindi na kailangan mamroblema kung anong susuotin or kung bad hair day ka ba.

Buhay Tambay

Freedom!

Well, masarap sa umpisa. Masarap kung suportado ka ng parents mo at okey lang sa kanila na pakainin ka, patirahin ka, at bigyan ka ulit ng allowance. Masarap kung single ka at walang binubuhay na pamilya. Masarap kapag marami kang ipon. Masarap din kung nakapangasawa ka ng mayaman at sustentado na lahat ng pangangailangan mo.

Pero kapag bumilang na ng buwan ang pagiging unemployed, minsan nakakaburyong. Gusto mong lumabas with friends pero wala kang budget. Unless, matapang ang apog mong manghingi sa parents. Masaya lahat pag sweldo, ikaw hindi kasi iyong sweldo ni Hubby, sakto na lang sa bills ninyo. Wala nang extra.

Ang masaklap sa lahat, kapag unti-unti mo nang nakikitang nauubos na ang savings mo at lumalaki ang bills ng credit card mo. Medyo nakaka-depress na rin.

Back to Job Hunting

I am back to job hunting once again. Medyo nakakapanibago kasi matagal na rin naman since last ako naghanap ng trabaho. Iyong last two jobs ko kasi hindi ko naman hinanap. Ni-refer lang ako ng mga kakilala at nag-apply ako. Ngayon lang ulit ako talaga babalik sa paghahanap at pagpapa-pogi points sa resume.

Buti nga ngayon pinadali na ang job hunting. Noong panahong fresh graduate pa lang ako (circa 2002), namamakyaw ako ng broadsheet linggo-linggo!

Bago pa lang kasi ang Jobstreet nung time na iyon kaya hindi pa lahat ng company ay nag-a-advertise ng hiring sa Jobstreet. Talagang kailangan mag-invest ka sa mga broadsheets. Sila kasi ang may maraming space for classified ads lalo na ang Manila Bulletin.

Iniisa-isa ko noon ang lahat ng ads. Either ginugupit ko or kinokopya ko sa maliit na notepad. Hindi pa uso ang e-mail noon. Kaya personal kang pupunta sa bawat kompanya para magpasa ng resume na may cover letter.

Noon pa lang natutunan ko nang pagkasyahin lahat ng background at qualifications ko sa dalawang pages na resume. Mahal kasi magpa-photocopy or mapa-print ng clear copy. Sampu-sampu kung mag-reproduce ako noon ng resume. Isa para sa bawat job opening na nakita ko sa classified ads.

Pagkatapos isa-isa ko ring pupuntahan ang mga kompanya na iyon. Sa isang araw, pinaplano kong maigi ang itinerary ko.

Isang araw para suyurin ang buong Makati. Isang araw naman para sa Quezon City. Kadalasan, nakakaisa or dalawang kompanya lang ako sa isang araw. Kasi minsan mahaba ang pila ng applicants at matagal ka maghihintay bago ma-interview. Minsan naman, kukunin lang ang resume mo tapos sasabihin tatawagan ka na lang for interview.

Hindi uso ang one-day process noon. Mauubos ang pamasahe mo dahil magpapabalik-balik ka talaga.

Imagine? 

Naglalakad ako along the streets of Makati nang naka-corporate attire at naka-high heels? Ang init na, ang sakit pa sa paa. Baguhan pa lang ako noon at hindi ko pa kabisado ang pasikut-sikot sa Makati pati na rin ang loading at unloading zones. Kaya lakad pa more ang drama. Kaya heto, varicose veins at masakit ang tuhod at the age of 30 plus.

The Dawn of the Search Engines

Salamat naman at nauso ang mga job search websites. Unang nausong job search website noon ang Jobstreet at JobsDB. Digital version ng classified ads. Nakasulat na roon ang position, requirements, qualifications, at brief description ng ina-apply-an mong trabaho. May added features pa kasi pwedeng sa site nila mismo ka mag-upload ng resume, cover, letter, at mga important information mo. Click mo lang ang apply and presto! Mapapadala na sa companies ang resume mo.

Hindi na rin kailangan magronda sa buong Makati, Ortigas, at Quezon City. Kasi pwedeng through e-mail na lang magpadala ng resume, portfolios, at iba pang documents na kailangan for application. Meron ngang ibang company na may sariling portal at doon ka mismo mag-fill up ng background information mo.

One-Day Process

Nauso na rin iyong one-day processing. Kadalasan itong ginagawa sa mga contact centers at BPO.

Pupunta ka lang sa opisina nila sa umaga tapos isasalang ka na sa initial interview, exams, hanggang final interview, tapos job offer na agad. Pag-uwi mo sa hapon, alam mo na agad kung may trabaho ka na ba or better luck next time. Tipid sa pamasahe at bawas stress din sa kakaantay ng results.

Kapag sinuwerte ka, pwede ka ring magka-encounter ng company na merong signing bonus. Meaning kapag nakapasa ka sa evaluation nila at nakapirma ng job offer, may matatanggap ka agad na cash or incentive na pwedeng gadget, GC or kung ano pa man.

Meron naman iyong nag-o-offer ng libreng food and ride. Libreng Grab papunta or pauwi. At least, hindi ka gumastos sa pamasahe at pagkain.

Meron ding companies na nag-o-offer ng reimbursable na medical basta magpakita ka lang ng resibo. Kadalasan kasi mahal magpa-medical. Minsan yata sagot pa nila ang expenses mo sa pag-process ng ibang requirements like NBI Clearance, SSS ID, or TIN.

Contact Centers and BPO

Ang pinakamaraming opening ngayon sa mga job searching websites ay iyong mga positions sa mga Contact Centers and BPO. They offer above minimum compensation, additional incentives, HMO and medical packages for you and for your family. Kaya naman talagang nakakaengganyo mag-apply sa kanila.

Hindi rin sila namimili ng educational background at edad. Basta marunong ka mag-English, may basic to intermediate computer skills, at willing to learn, pwede ka mag-apply.

Siyempre sasalang ka muna sa screening. Maraming series of interviews, may exam din na pwedeng pen and paper or digital. Mas may advantage kung may experience ka na sa customer service kasi mas may bala ka to bargain for a higher rate.

Sa totoo lang, naging isang malaking game changer ang mga contact centers at BPO sa workforce natin dito sa Pilipinas. Binago talaga nila ang way of life ng mga Pinoy.

Dahil shifting ang schedule sa mga BPO at kadalasan ay night shift, may mga biyahe na ng pampasaherong jeep or tricycle kahit dis oras ng gabi. Iyong mga fastfoods bukas na rin ng 24 hours. Pati mga karinderya at tindahan.

Kaya nga rin siguro pumatok ng husto ang mga Transport Network Vehicle Service (TNVS) tulad ng Uber at Grab ay dahil sa mga BPO workers natin. Dahil paiba-iba nga ng schedule, mas convenient iyong meron ka agad makukuhang sasakyan lalo na kapag holidays.

Ang maasakit lang kasi they are often looked down to. Iyong tipong kapag sinabi mo na sa call center ka nagtratrabaho, parang may judgement agad. Minsan mismong mga kamag-anak mo pa. Iyong bang parang ang laking panghihinayang nila dahil sa call center ka napunta.

Well, to be honest, nakakahinayang naman talaga. Kasi marami akong kilalang magagaling na registered nurse, engineer, licensed teachers, architect, accountants, atbp. na nasa contact center at BPO industry. Sayang kasi our country badly needs their expertise sa field na tinapos at pinagkadalubhasaan nila.

Pero harapin din natin ang masaklap na katotohanan na ang mga professionals din na ito ang mga underpaid professionals dito sa bansa natin. Kaya it’s either we lose them sa mga BPO companies, or we lose them through migration. Either dito sila sa Pilipinas kasama ng pamilya nila at nagtratrabaho sa BPO or mag-abroad sila to practice their profession.

May mga pamilya rin kasi silang binubuhay at umaasa sa kanila. Kaya kailangan nila ng makatarungang sweldo na sasapat sa pangangailangan ng pamilya nila. Dagdag pa ang mga benefit at incentive na hindi rin naman kayang i-offer sa talagang field nila. Bagay na hindi natin alam kung kailan mag-i-improve para sa mga respective professions nila.

Madugo rin ang pag-a-apply sa field of profession nila. Like me. Licensed teacher ako at pinagdaanan ko ang proseso ng pag-apply as a public-school teacher. Sa totoo lang, madugo. Maraming biases, politika, inconsistencies sa guidelines, at matagal ang paghihintay bago ka tuluyang matanggap, makapagsimula, at higit sa lahat, sumuweldo. Kung hindi ka matatanggap, hindi mo rin alam kung bakit. No explanation.

Dekada na ang ganitong kalakaran kaya mahirap mag-expect ng pagbabago. Lalo na at kung sila-sila rin ang mga nasa posisyon at siyang magpro-process ng papers mo. Improvement na nga ngayon na may nakikita na akong government job posting sa Jobstreet. Pero hindi ka pa rin pwede mag-apply online kasi kailangan pa ring personal kang magpunta sa office nila dala ang napakaraming requirements.

Matagal-tagal pa siguro bago mag-improve ang Sistema at proseso.

For now, enjoy ko na muna siguro ang pagiging house wife.